C - h ã m Þ ~*

เสี่ยงโชคเข้ามาหางานทำในกรุงเทพ

ทั้งที่มิได้มีความรู้อะไรเลย

เนื่องจากได้ทราบข่าวที่เพื่อนเล่าให้ฟังว่า

มีโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในกรุงเทพ
 

กำลังรับสมัคร นักการภารโรง ไม่จำกัดวุฒิการศึกษา
 

จึงจับรถมากรุงเทพ
 

และเดินกางแผนที่ (ที่เพื่อนเขียนให้)
 

สุ่มถามชาวบ้านถึงที่ตั้งของโรงเรียนนั้น
 

ซึ่งกว่าจะเจอก็เหงื่อตกไปหลายปี๊บทีเดียวแหละ

เมื่อเข้าไปแจ้งความจำนงที่แผนกธุรการ
 

จึงมีเจ้าหน้าที่มาเรียกให้นั่ง< /SPAN>
 

และยื่นใบสมัครมาให้กรอกข้อความ
 

นายหนุ่มนั้นก็ยิ้มแหย ๆ
 

ยกมือไหว้แล้วบอกอ่อย ๆ กับเจ้าหน้าที่ว่า

“...ขอโทษครับพี่
 

ผม...คือว่า...
 

ผม...อ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้ครับ...”
 

เจ้าหน้าที่ ท ี่นั่งรับสมัครอยู่นั้น
 

ชักสีหน้าทันที

“...อะไรกัน คิดจะมาสมัครงานที่โรงเรียน
 

ถึงจะตำแหน่งแค่ นักการภารโรง
 

ถึงจะไม่ได้ใช้วุฒิการศึกษา
 

แต่อย่างน้อยก็น่าจะอ่านออก เขียนได้ บ้างแหละ”

หนุ่มบ้านนอกหน้าซีด
 

ยกมือไหว้เจ้าหน้าที่ประหลก ๆ

“...ผมไม่รู้หนังสือจริง ๆ ครับ
 

แต่ช่วยรับผมไว้หน่อยเถิดครับพี่
 

ให้ผมแบกหามกวาดถูอะไรก็ได้ทุกอย่างครับ”

“งั้นก็คงจะไม่ได้หรอก. ..”
 

เจ้าหน้าที่เก็บใบสมัคร กับปากกาที่วางไว้ให้ คืนที่อย่างไม่มีเยื่อใย

“...เรามาสมัครงานกับโรงเรียนนะ
 

อย่างน้อยก็ต้องมีพื้นรู้หนังสือบ้างสิ
 

ถ้าไม่รู้อะไรเลยอย่างนี้ ก็เสียใจด้วยนะ
 

กลับไปเถอะ”

หนุ่มบ้านนอกก็ได้แต่เดินออกจากโรงเรียน
 

ที่ตั้งความหวังว่าจะได้งานทำนั้นอย่างเงื่องหงอย

และเมื่อไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในกรุงเทพ
 

ก็จึงต้องจำใจ กำเงินจำนวนสุดท้าย
 

จับรถ ซมซานกลับบ้าน อย่างนกปีกหัก

…

แต่เมื่อกลับถึงบ้าน
 

จึงนึกขึ้นได้ว่า
 

ตนเองนั้นเพิ่งได้รับมรดก
 

เป็นที่ดินสวนรกร้างเท่าแ มวดิ้นตาย
 

มาจากพ่อผู้ล่วงลับไปแล้ว

ด้วยความเจ็บใจ
 

จึงเกิดเป็นแรงมานะ ให้จับจอบเสียม
 

หักร้างถางพง ที่ดินสวนเก่าที่รกร้างนั้น
 

และค่อย ๆ พลิกฟื้นลงร่องผลไม้ไปทีละเล็กละน้อย
 

อย่างฮึดสู้ชะตาชีวิต ด้วยความอดทน. . .

…

อาจเป็นบุญในปางบรรพ์
 

ของพ่อหนุ่มคนนี้ก็ได้
 

ที่ปรากฎว่า หลายปีต่อมา
 

สวนผลไม้ที่ลงแรงไว้นั้น
 

ออกผลอย่างงดงาม
 

และสร้างผลกำไรมากทบทวีขึ้นทุกปี
 

กระทั่งสามารถเก็บเงินซื้อที่ดินในแปลงข้างเคียง
 

ขยายอาณาเขตสวนของตนเอง จนกว้างขึ้น และกว้างขึ้น. . .

 หลายสิบปีต่อมา
 

จากความขยันขันแข็ง มานะอดทน
 

และประสบการณ์ที่เพิ่มพูน

 บัดนี้
 

หนุ่มบ้านนอกคนนั้น
 

ก็กลายเป็นชายชรา
 

ที่คนทั้งเมืองรู้จักในนามของ
 

พ่อเลี้ยงสวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด
 

และภูมิภาคนั้น

…

อยู่มาปีหนึ่ง
 

เมื่อเก็บเกี่ยวผลไม้มากมายมหาศาล
 

และชำระบัญน้ำบัญชีเรียบร้อย
 

โดยฝีมือของลูกหลานที่เลี้ยงดู ให้การศึกษา
 

และแจกงานการให้ทำในสวนนั้นแล้ว

 พ่อเลี้ยงชราก็หอบเงินเป็นฟ่อน
 

นั่งรถเข้ามาในตัวอำเภอ
 

เพื่อขอเปิดบัญชีกับธนาคารเป็นครั้งแรก

เมื่อแจ้งนาม และความจำนงกับธนาคารแล้ว
 

พนักงานถึงกับตื่นเต้นกันยกใหญ่
 

ผู้จัดการสาขาถึงกับเดินมาต้อนรับด้วยตัวเองเลยทีเดียว

เมื่อพนมมือไหว้ลูกค้าใหญ่ รายใหม่ อย่างนอบน้อมแล้ว
 

ผู้จัดการก็แตะข้อต่อศอก
 

ยื่นใบเปิดบัญชีพร้อมปากกาปลอกทอง
 

ให้กับพ่อเลี้ยงชราอย่างพินอบพิเทา

“ขอบพระคุณเป็นอย่างสูงครับ
 

ทางเรารู้สึกเป็นเกียรติเป็นอย่างยิ่ง
 

ที่ได้มีโอกาสบริการพ่อเลี้ยงในครั้งนี้
 

รบกวนกรอกใบเปิดบัญชีด้วยครับ”

พ่อเลี้ยงชราส่ายหน้าช้าๆ
 

ยื่นปากกาปลอกทองคืนให้กับผู้จัดการ
 

พร้อมกับยิ้มให้ พลางกล่าวเนิบๆ

“พ่อหนุ่มช่วยกรอกรายการให้ลุงทีเถิด
 

ลุงอ่านหนังสือไม่ออก เขียนหนังสือไม่ได้หรอก...”

ผู้จัดการรับปากกาคืนมาโดยอัตโนมัติแบบงงสุดขีด
 

พลางค่อยๆอ้อมแอ้มถามลูกค้ารายใหญ่ (มาก ) อย่างเกรงใจสุดๆ

“... เอ่อ...ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลยครับ...

...เอ่อ...ขออนุญาตเรียนถามพ่อเลี้ยงด้วยความเคารพนิดหนึ่งเถิด ครับ
 

คือ...พวกเราในจังหวัดนี้ก็ทราบกันดีอยู่
 

ถึงชื่อเสียงของพ่อเลี้ยง
 

ในกิจการสวนผลไม้ที่ใหญ่โตและเจริญก้าวหน้าที่สุดในภูมิภาคนี้
 

แต่...” ผู้จัดการ ชะงัก ด้วยความเกรงใจ

 

และในที่สุดก็หลุดปากถามออกมา
 

ด้วยความฉงนที่มิอาจเก็บไว้ได้จริงจริง

“...แต่ พ่อเลี้ยงอ่านหนังสือไม่ออก
 

และเขียนหนังสือไม่ได้ หรือครับ...”

“...พ่อหนุ่ม” พ่อเลี้ยงชรายิ้มให้ผู้จัดการสาขาของธนาคารอย่างใจดี

“...ถ้าลุงอ่านหนังสือออก และเขียนหนังสือได้น่ะนะ...”

แกถอนหายใจยาว

ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้ผู้จัดการถึงกับอึ้งไปนานเลยว่า

“...ป่านนี้ ลุงก็คงได้เป็นภารโรงไปแล้วแหละ...”


========================================

 

คุณค่าของเราไม่ได้ขึ้นกับสิ่งที่คนอื่นมองเรา
 

แต่ขึ้นอยู่กับตัวเรา
 

โอกาสยังมีอยู่เสมอ ขอเพียงแต่มองไปรอบๆ
 

ตั้งใจทำในสิ่งที่ทำได้ และทำให้เต็มความสามารถ
 

แล้วดอกผลจะตามมาเอง